x

Masz pytania?

Skontaktuj się z nami!

534 048 438

793 333 392

polskiesolitery@gmail.com

Producenci

Opinie klientów ( 20 )
(5,0/5)

Dodano przez Przemysław NNowak-Falkiewicz,
Jedna z najlepszych firm ogrodniczych tego typu w Wielkopolsce !!! Współpracuję z właścicielem ...
03-11-2019
Dodano przez Artur,
Cały proces od wyboru roślin na podstawie przesłanych zdjeć konkretnych egzemplarzy aż do dosta ...
17-09-2019
Dodano przez Maria,
Polecam firme.Czesto korzystam ze sklepow internetowych z roslinami i pierwsz raz spotykam sie z tak ...
25-06-2019

Jesienne barwy w ogrodach

Opublikowano: 2019-10-28 14:19:03
Kategorie: Poradnik

Jedną z wielu cech ozdobnych drzew i krzewów liściastych oraz bylin są przebarwiające się jesienią liście. Piękny aspekt tej pory roku  jest skutkiem chemicznego procesu zachodzącego w roślinach i przygotowującego je do zimowego spoczynku. Wraz ze skracającym się dniem i obniżającymi się temperaturami zmniejsza się produkcja zielonego barwnika – chlorofilu oraz nasila rozpadanie tego związku chemicznego zgromadzonego w roślinie. Ujawniają się wtedy inne barwniki obecne w tkankach roślin, a także w tym okresie wytwarzane są nowe barwne substancje. Odgrywają one znaczącą rolę w życiu roślin, przy okazji przez okres około 2 miesięcy nasze ogrody odmieniają swoje oblicze. 

W tym artykule oraz kolejnych zostaną zaprezentowane rośliny o najpiękniej przebarwiających się liściach. 

Na początek niezwykły oczar pośredni ‘Arnold Promise’ Hamamelis x intermedia ‘Arnold Promise’. Jego liście przebarwiają się we wrześniu, a następnie do około połowy października, kiedy ścielą się już barwnym dywanem na ziemi, stają się coraz piękniejsze – żołte pomarańczowe, amarantowe. Ta odmiana oczaru może stanowić osamotniony piękny akcent w niewielkich ogrodach, w dużych zaś może pełnić rolę teatralnej kurtyny – kiedy zrzuci własne płomienne liście, odsłoni kolejne, później lub dłużej przebarwiające się rośliny.

Osiąga ok. 3-4 metry wysokości i szerokości. Jest luźnym, ażurowym krzewem, o ładnym pokroju. W marcu obsypuje się żółtymi kwiatami. Preferuje słoneczne/półcieniste stanowiska, koniecznie osłonięte przed zimowymi wiatrami oraz żyzne, ale mocno przepuszczalne, wilgotne gleby. W pierwszych latach po posadzeniu warto krzew okryć na zimę.

Kalina japońska Viburnum plicatum to przybysz z Chin, Tajwanu i Wysp Japońskich. Dorasta do 1,5-2 m wysokości i szerokości. W maju i czerwcu, a powtórnie we wrześniu rozwija białe kwiaty, skupione w duże, bardzo liczne baldachy. Chociaż kwiaty nie pachną, to ich ilość zachwyca. Ozdobą krzewu są również rozwijające się z kwiatów czerwone, później czarne owoce. Od września rozpoczyna się jedyne w swoim rodzaju przebarwianie liści – stają się … stonowane czerwonoróżowobordowe. Kalina ta preferuje słoneczne, półcieniste stanowiska, osłonięte przez zimowymi wiatrami. Wymaga żyznego, próchnicznego, lekko kwaśnego i dobrze zdrenowanego podłoża. Korzystnie reaguje na wyściółkowanie podłoża. Nie lubi przesuszania w okresie wegetacji. W pierwszych latach po posadzeniu warto na okres zimy zabezpieczyć krzew agrowłókniną.

Do dużych ogrodów, parków polecamy drzewo ciasteczkowe, czyli grujecznika japońskiego Cercidiphyllum japonicum. Chociaż pochodzi z Wysp Japońskich to dobrze zimuje w naszym klimacie, ale warto w pierwszych latach po posadzeniu w okresie zimowym okrywać drzewo agrowłókniną. Grujecznik dorasta do ok. 6-10 m wysokości. Jest drzewem rozdzielnopłciowym, okazy męskie i żeńskie to odrębne rośliny. Liście posiadają ładne, sercowate blaszki. Porą roku, kiedy grujeczniki zachwycają, jest jesień. Liście zaczynają żółknąć, później stają się różowawe, łososiowe, pomarańczowe. Barwniki rozmaicie rozkładają się w tkance liścia, tworząc bajeczne wzory. Wiatr usypuje barwny dywan, na dodatek nie taki zwykły, bo pachnący świeżo upieczonymi maślanymi ciasteczkami.

Dużym, zachwycająco przebarwiającym się jesienią drzewem jest ambrowiec balsamiczny (ambrowiec amerykański) Liquidambar styraciflua. Pochodzi z Ameryki Północnej, z jej wschodnich i południowo-wschodnich regionów. Dorasta do ok. 10-12 m wysokości, a w zależności od odmiany uprawnej wytwarza wąskie, kolumnowe lub szersze, parasolowate korony. Znosi spadki temperatur do -26 C. Wymaga żyznego, wilgotnego podłoża oraz słonecznego stanowiska. Nie toleruje długotrwałego zalewania, ani zasuszania. W sprzyjających warunkach żyje 200, nawet 300 lat. Posiada podobne do klonów liście o pięknie wcinanej blaszce, przyjmujące jesienią pomarańczowe, łososiowe, różowoczerwone i fioletowe barwy. 

Jednym z najpiękniej przebarwiających się krzewów jest trzmielina oskrzydlona Euonymus alatus. Żadna inna roślina nie wytwarza liści o tak niezwykłej jesiennej barwie – intensywnej różowej. W ojczyźnie, czyli na Dalekim Wschodzie, jest nazywana ognistym krzewem, rozjaśniającym jesienią rozległe lasy i zarośla. Wielką ozdobą tego gatunku trzmieliny są owoce, a przede wszystkim unikalne korkowe narośla, rozwijające się w kształcie oskrzydleń na łodygach. Nawet po opadnięciu liści, krzew jest z tego powodu niezwykle efektowny, zwłaszcza jeżeli będziemy go ciekawie formować przez cięcie. Gatunek dorasta w ojczyźnie do 6 m wysokości, ale odmiany, takie jak np. ‘Compactus’ lub ‘Rudy Haag’ odpowiednio do 3 m i 1-1,5 m. Trzmielina oskrzydlona preferuje słoneczne lub półcieniste stanowiska oraz silnie zdrenowane, żyzne podłoże o umiarkowanej wilgotności.

Podziel się